Uzun sürdü son ayrılığımız. Yol çizmeye çalışırken bir duraklama dönemine gireriz ya... O vakitlerdeyim. KPSS'ye çalışıyordum en son. "Kursa yetiş", "test çöz ki soracak sorun olsun" diye kendimle kavga ederek iki-üç ay geçirdim. Geçmiş benden arkadaş. Öyle öğrencilik yıllarındaki gibi "başka işim yok, günde iki yüz soru çözmeliyim" tribinde yaşayamıyorum artık. Evli barklı bir insan olmanın da etkisi var belki bunda. Kocan gece gündüz iş peşinde koşup bir de okulunu bitirmeye çalışıyorsa ev işlerinde yalnızsın demektir. E işte mükemmel bir plan yaparsan aynı anda hem kul, hem eş, hem öğrenci, hem de ev hanımı olabilirsin belki. Ben o kadar mükemmel planlar yapabilenlerden değilim. Kendisine hizmet etmekten gurur duyacağım bir milletin parçasıyım ama her gün eleştirdiğim devletin bir parçası olmak istediğimden emin değilim. KPSS'yi kazanmak için cidden çalışmalıyım ama seksen beş ve üstü puan almak "kazanmak" demek mi? İlgili pozisyonların mülakatlarına girmek sorun değil ancak oradan başarıyla ayrılabilmek ya gerçekten de söylendiği gibi sadece torpille mümkünse?

Zihnimde bu kadar güvensizlik ve belirsizlik varken test çözemiyorum tabii. Dinginliğe ihtiyacım var. Memur olma fikrinden elimi eteğimi çektim. Başka bir yol çizmeliyim. Sisler içinde kalmış gibi hissediyorum. Biliyorum güneş yine doğacak ve bu sisli puslu hava yerini açıklığa bırakacak :)  Allah'a emanet olun <3